Pytanie do                     eksperta

Tutaj możesz uzyskać fachową poradę naszych specjalistów.


eksperta

28.12.2011

Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r.


Uznając, że przemoc w rodzinie narusza podstawowe prawa człowieka, w tym prawo
do życia i zdrowia oraz poszanowania godności osobistej, a władze publiczne mają
obowiązek zapewnić wszystkim obywatelom równe traktowanie i poszanowanie ich
praw i wolności, a także w celu zwiększania skuteczności przeciwdziałania przemocy
w rodzinie stanowi się, co następuje:

Art. 1.
Ustawa określa:
1) zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;
2) zasady postępowania wobec osób dotkniętych przemocą w rodzinie;
3) zasady postępowania wobec osób stosujących przemoc w rodzinie.

Art. 2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) członku rodziny – należy przez to rozumieć osobę najbliższą w rozumieniu
art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr
88, poz. 553, z późn. zm.1)), a także inną osobę wspólnie zamieszkującą lub
gospodarującą;
2) przemocy w rodzinie – należy przez to rozumieć jednorazowe albo powtarzające
się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra
osobiste osób wymienionych w pkt 1, w szczególności narażające te osoby
na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność
cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich
zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i
krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą.

Art. 3.
1. Osobie dotkniętej przemocą w rodzinie udziela się bezpłatnej pomocy, w szczególności
w formie:
1) poradnictwa medycznego, psychologicznego, prawnego, socjalnego, zawodowego
i rodzinnego;
2) interwencji kryzysowej i wsparcia;
3) ochrony przed dalszym krzywdzeniem, przez uniemożliwienie osobom stosującym
przemoc korzystania ze wspólnie zajmowanego z innymi członkami
rodziny mieszkania oraz zakazanie kontaktowania się i zbliżania się do
osoby pokrzywdzonej;
4) zapewnienia osobie dotkniętej przemocą w rodzinie bezpiecznego schronienia
w specjalistycznym ośrodku wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;
5) badania lekarskiego w celu ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała
związanych z użyciem przemocy w rodzinie oraz wydania zaświadczenia
lekarskiego w tym przedmiocie;
6) zapewnienia osobie dotkniętej przemocą w rodzinie, która nie ma tytułu
prawnego do zajmowanego wspólnie ze sprawcą przemocy lokalu, pomocy
w uzyskaniu mieszkania.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia
lekarskiego o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała związanych
z użyciem przemocy w rodzinie, uwzględniając przydatność zaświadczenia dla
ochrony prawnej osoby dotkniętej przemocą w rodzinie.

Art. 4.
Wobec osób stosujących przemoc w rodzinie stosuje się przewidziane w niniejszej
ustawie środki mające na celu zapobieganie ich kontaktowaniu się z osobami pokrzywdzonymi
oraz oddziaływania korekcyjno-edukacyjne.

Art. 5.
Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia:
1) standard podstawowych usług świadczonych przez specjalistyczne ośrodki
wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie,
2) kwalifikacje osób zatrudnionych w specjalistycznych ośrodkach wsparcia
dla ofiar przemocy w rodzinie,
3) szczegółowe kierunki prowadzenia oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych
wobec osób stosujących przemoc w rodzinie,
4) kwalifikacje osób prowadzących oddziaływania korekcyjno-edukacyjne
– uwzględniając konieczność dostosowania zakresu pomocy do sytuacji oraz potrzeb
osób dotkniętych przemocą w rodzinie, a także efektywność usług świadczonych
przez specjalistyczne ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie i
skuteczność oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych wobec osób stosujących
przemoc w rodzinie.

Art. 6.
1. Zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie są realizowane przez
organy administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego na zasadach
określonych w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm.2)) lub ustawy z dnia 26 października
1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
(Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm.3)), chyba że przepisy niniejszej
ustawy stanowią inaczej.
2. Do zadań własnych gminy należy w szczególności tworzenie gminnego systemu
przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w tym:
1) opracowanie i realizacja gminnego programu przeciwdziałania przemocy w
rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie;
2) prowadzenie poradnictwa i interwencji w zakresie przeciwdziałania przemocy
w rodzinie w szczególności poprzez działania edukacyjne służące
wzmocnieniu opiekuńczych i wychowawczych kompetencji rodziców w rodzinach
zagrożonych przemocą w rodzinie;
3) zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach
wsparcia;
4) tworzenie zespołów interdyscyplinarnych.
3. Do zadań własnych powiatu należy w szczególności:
1) opracowanie i realizacja powiatowego programu przeciwdziałania przemocy
w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie;
2) opracowanie i realizacja programów służących działaniom profilaktycznym
mającym na celu udzielenie specjalistycznej pomocy, zwłaszcza w zakresie
promowania i wdrożenia prawidłowych metod wychowawczych w stosunku
do dzieci w rodzinach zagrożonych przemocą w rodzinie;
3) zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach
wsparcia;
4) zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach
interwencji kryzysowej.
4. Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy w
szczególności:
1) tworzenie i prowadzenie specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar
przemocy w rodzinie;
2) opracowywanie i realizacja programów oddziaływań korekcyjno edukacyjnych
dla osób stosujących przemoc w rodzinie.
5. Środki na realizację i obsługę zadań, o których mowa w ust. 4, zapewnia budżet
państwa.
6. Do zadań własnych samorządu województwa należy w szczególności:
1) opracowanie i realizacja wojewódzkiego programu przeciwdziałania przemocy
w rodzinie;
2) inspirowanie i promowanie nowych rozwiązań w zakresie przeciwdziałania
przemocy w rodzinie;
3) opracowywanie ramowych programów ochrony ofiar przemocy w rodzinie
oraz ramowych programów oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla osób
stosujących przemoc w rodzinie; 4) organizowanie szkoleń dla osób realizujących zadania związane z przeciwdziałaniem
przemocy w rodzinie.

Art. 6a.
Osoby kierujące specjalistycznymi ośrodkami wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie
muszą spełniać wymogi dotyczące kwalifikacji określone w art. 122 ustawy z
dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Art. 7.
1. Do zadań wojewody należy w szczególności:
1) opracowywanie materiałów instruktażowych, zaleceń, procedur postępowania
interwencyjnego w sytuacjach kryzysowych związanych z przemocą w
rodzinie dla osób realizujących te zadania;
2) monitorowanie zjawiska przemocy w rodzinie;
3) powoływanie i odwoływanie Wojewódzkiego Koordynatora Realizacji Krajowego
Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie;
4) monitorowanie realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy
w Rodzinie przy pomocy Wojewódzkiego Koordynatora Realizacji Krajowego
Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie;
5) nadzór nad realizacją zadań z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie
realizowanych przez samorząd gminny, powiatowy i województwa;
6) kontrola realizacji zadań z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie
wykonywanych przez podmioty niepubliczne na podstawie umów z organami
administracji rządowej i samorządowej.
2. Do nadzoru i kontroli, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 126–133 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
3. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia:
1) organizację i tryb przeprowadzania nadzoru i kontroli, kwalifikacje inspektorów
upoważnionych do wykonywania czynności nadzorczych i kontrolnych,
a także wzór legitymacji uprawniającej do wykonywania czynności
nadzorczych i kontrolnych,
2) kwalifikacje Wojewódzkiego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu
Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie
– uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania
zadań.

Art. 8.
Do zadań ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego należy
w szczególności:
1) zlecanie i finansowanie badań, ekspertyz i analiz dotyczących zjawiska
przemocy w rodzinie;
2) prowadzenie działań promujących podnoszenie świadomości społecznej w
zakresie przyczyn i skutków przemocy w rodzinie;
3) powoływanie i odwoływanie Krajowego Koordynatora Realizacji Krajowego
Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie w randze sekretarza lub podsekretarza stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do
spraw zabezpieczenia społecznego;
4) monitorowanie realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy
w Rodzinie przy pomocy koordynatora, o którym mowa w pkt 3;
5) opracowanie oraz wydawanie co najmniej raz na dwa lata wytycznych do
prowadzenia szkoleń w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;
6) opracowywanie i finansowanie programów osłonowych z zakresu przeciwdziałania
przemocy w rodzinie;
7) finansowe wspieranie programów z zakresu przeciwdziałania przemocy w
rodzinie realizowanych przez:
a) jednostki samorządu terytorialnego,
b) organizacje pozarządowe działające na rzecz przeciwdziałania przemocy
w rodzinie,
c) jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku
Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, stosunku
Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o
gwarancji wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe
obejmują prowadzenie działalności w zakresie przeciwdziałania przemocy
w rodzinie.

Art. 8a.
Do zadań Prokuratora Generalnego należy opracowywanie i wydawanie co najmniej
raz na dwa lata wytycznych dotyczących zasad postępowania powszechnych jednostek
organizacyjnych prokuratury w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

Art. 9.
1. Organy administracji rządowej i samorządowej współdziałają z organizacjami
pozarządowymi oraz kościołami i związkami wyznaniowymi w zakresie udzielania
pomocy osobom dotkniętym przemocą, oddziaływania na osoby stosujące
przemoc oraz podnoszenia świadomości społecznej na temat przyczyn i skutków
przemocy w rodzinie.
2. Organy administracji rządowej lub samorządowej mogą zlecać realizację zadań
określonych w ustawie w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 24 kwietnia
2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz.
873, z późn. zm.4)).

Art. 9a.
1. Gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie,
w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym.
2. Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.
3. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele:
1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;
2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji;
4) oświaty;
5) ochrony zdrowia;
6) organizacji pozarządowych.
4. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi.
5. W skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz
przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz
przeciwdziałania przemocy w rodzinie.
6. Przewodniczący zespołu interdyscyplinarnego jest wybierany na pierwszym posiedzeniu
zespołu spośród jego członków.
7. Posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego odbywają się w zależności od potrzeb,
jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące.
8. Zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych między
wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta a podmiotami, o których mowa
w ust. 3 lub 5.
9. Obsługę organizacyjno-techniczną zespołu interdyscyplinarnego zapewnia ośrodek
pomocy społecznej.
10. Zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania
problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych
przypadkach.
11. W skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele:
1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;
2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych;
3) Policji;
4) oświaty;
5) ochrony zdrowia.
12. W skład grup roboczych mogą wchodzić także kuratorzy sądowi, a także przedstawiciele
innych podmiotów, specjaliści w dziedzinie przeciwdziałania przemocy
w rodzinie.
13. Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania
w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych.
14. Prace w ramach grup roboczych są prowadzone w zależności od potrzeb zgłaszanych
przez zespół interdyscyplinarny lub wynikających z problemów występujących
w indywidualnych przypadkach.
15. Rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania
członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego
funkcjonowania.

Art. 9b.
1. Zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w gminnym programie
przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie.
2. Zadaniem zespołu interdyscyplinarnego jest integrowanie i koordynowanie działań
podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5, oraz specjalistów w zakresie
przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności przez:
1) diagnozowanie problemu przemocy w rodzinie;
2) podejmowanie działań w środowisku zagrożonym przemocą w rodzinie mających
na celu przeciwdziałanie temu zjawisku; 3) inicjowanie interwencji w środowisku dotkniętym przemocą w rodzinie;
4) rozpowszechnianie informacji o instytucjach, osobach i możliwościach
udzielenia pomocy w środowisku lokalnym;
5) inicjowanie działań w stosunku do osób stosujących przemoc w rodzinie.
3. Do zadań grup roboczych należy, w szczególności:
1) opracowanie i realizacja planu pomocy w indywidualnych przypadkach wystąpienia
przemocy w rodzinie;
2) monitorowanie sytuacji rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz rodzin
zagrożonych wystąpieniem przemocy;
3) dokumentowanie działań podejmowanych wobec rodzin, w których dochodzi
do przemocy oraz efektów tych działań.

Art. 9c.
1. Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych w zakresie niezbędnym
do realizacji zadań, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3, mogą przetwarzać
dane osób dotkniętych przemocą w rodzinie i osób stosujących przemoc
w rodzinie, dotyczące: stanu zdrowia, nałogów, skazań, orzeczeń o ukaraniu, a
także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym,
bez zgody i wiedzy osób, których dane te dotyczą.
2. Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych zobowiązani są
do zachowania poufności wszelkich informacji i danych, które uzyskali przy realizacji
zadań, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3. Obowiązek ten rozciąga się
także na okres po ustaniu członkostwa w zespole interdyscyplinarnym oraz w
grupach roboczych.
3. Przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust.
2 i 3, członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych składają organowi,
o którym mowa w art. 9a ust. 2, oświadczenie o następującej treści:
„Oświadczam, że zachowam poufność informacji i danych, które uzyskałem
przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie
oraz, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych
osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym.”.

Art. 9d.
1. Podejmowanie interwencji w środowisku wobec rodziny dotkniętej przemocą
odbywa się w oparciu o procedurę „Niebieskie Karty” i nie wymaga zgody osoby
dotkniętej przemocą w rodzinie.
2. Procedura „Niebieskie Karty” obejmuje ogół czynności podejmowanych i realizowanych
przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej,
gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i
ochrony zdrowia, w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy
w rodzinie.
3. Przedstawiciele podmiotów, o których mowa w ust. 2, realizują procedurę „Niebieskie
Karty” w oparciu o zasadę współpracy i przekazują informacje o podjętych
działaniach przewodniczącemu zespołu interdyscyplinarnego.
4. Wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” następuje przez wypełnienie formularza
„Niebieska Karta” w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności
służbowych lub zawodowych, podejrzenia stosowania przemocy wobec członków
rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub
przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie. 5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, procedurę „Niebieskie Karty”
oraz wzory formularzy „Niebieska Karta” wypełnianych przez przedstawicieli
podmiotów realizujących procedurę „Niebieskie Karty”, mając na uwadze skuteczność
działań wobec osób dotkniętych przemocą w rodzinie i dobro tych
osób.

Art. 10.
1. W celu tworzenia warunków skutecznego przeciwdziałania przemocy w rodzinie
Rada Ministrów przyjmie Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie,
określający szczegółowe działania w zakresie:
1) zapewnienia ochrony i udzielania pomocy osobom dotkniętym przemocą w
rodzinie;
2) oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych wobec osób stosujących przemoc w
rodzinie;
3) podnoszenia świadomości społecznej na temat przyczyn i skutków przemocy
w rodzinie oraz promowania metod wychowawczych bez użycia przemocy;
4) upowszechniania informacji o możliwościach i formach udzielania pomocy
zarówno osobom dotkniętym przemocą, jak i stosującym przemoc w rodzinie.
2. Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na szczeblu centralnym
realizuje koordynator, o którym mowa w art. 8 pkt 3.
3. Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na szczeblu wojewódzkim
realizuje koordynator, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3.

Art. 10a.
1. Tworzy się Zespół Monitorujący do spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie,
zwany dalej „Zespołem”, jako organ opiniodawczo-doradczy ministra właściwego
do spraw zabezpieczenia społecznego.
2. Kadencja Zespołu trwa 3 lata.
3. Do zadań Zespołu należy w szczególności:
1) inicjowanie i wspieranie działań mających na celu przeciwdziałanie przemocy
w rodzinie;
2) monitorowanie działań w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;
3) wyrażanie opinii w sprawach dotyczących stosowania ustawy oraz inicjowanie
zmian przepisów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;
4) wyrażanie opinii w przypadku sporów między organami administracji publicznej
a organizacjami pozarządowymi realizującymi zadania w zakresie
przeciwdziałania przemocy w rodzinie;
5) wyrażanie opinii w sprawach zadań publicznych w obszarze przeciwdziałania
przemocy w rodzinie oraz w sprawach zlecania tych zadań do realizacji
przez podmioty wymienione w art. 9 ust. 1;
6) opracowanie standardów pomocy ofiarom przemocy w rodzinie i pracy z
osobami stosującymi przemoc w rodzinie;
7) tworzenie, we współpracy z podmiotami wymienionymi w art. 9 ust. 1, mechanizmów
informowania o standardach udzielania pomocy ofiarom przemocy
w rodzinie i pracy z osobami stosującymi przemoc w rodzinie; 8) upowszechnianie wyników monitoringu działań w zakresie przeciwdziałania
przemocy w rodzinie.

Art. 10b.
1. W skład Zespołu minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego powołuje:
1) Krajowego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania
Przemocy w Rodzinie;
2) siedmiu przedstawicieli organów administracji rządowej i jednostek im podległych
lub przez nie nadzorowanych powołanych spośród osób zgłoszonych
przez te organy i osób kierujących tymi jednostkami;
3) pięciu przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego powołanych spośród
osób zgłoszonych przez stronę samorządową w Komisji Wspólnej
Rządu i Samorządu Terytorialnego;
4) dziesięciu przedstawicieli organizacji pozarządowych, związków i porozumień
organizacji pozarządowych oraz kościołów i związków wyznaniowych
powołanych spośród osób zgłoszonych przez te podmioty.
2. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego odwołuje członka Zespołu
przed upływem kadencji:
1) na jego wniosek;
2) na wniosek podmiotu, którego jest on przedstawicielem;
3) w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne
lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Art. 10c.
1. Przewodniczącym Zespołu jest Krajowy Koordynator Realizacji Krajowego Programu
Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie.
2. Posiedzenia Zespołu zwoływane są przez Przewodniczącego Zespołu lub na
wniosek co najmniej jednej czwartej liczby członków Zespołu, nie rzadziej jednak
niż raz na pół roku.
3. Członkowie Zespołu korzystają ze zwolnień w pracy w celu uczestniczenia w
posiedzeniach Zespołu i przysługuje im zwrot kosztów podróży ze środków budżetu
państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia
społecznego.

Art. 10d.
Organy administracji rządowej oraz podległe im państwowe jednostki organizacyjne,
na wniosek przewodniczącego Zespołu, udzielają Zespołowi wszechstronnej pomocy
przy wykonywaniu jego zadań, a w szczególności przedstawiają niezbędne informacje
lub dokumenty.

Art. 10e.
Obsługę administracyjno-biurową Zespołu zapewnia urząd obsługujący ministra
właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

Art. 10f.
Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,
tryb powoływania członków Zespołu oraz organizację i tryb działania Zespołu,
a także zasady uczestnictwa w jego pracach, uwzględniając konieczność zapewnienia
odpowiedniego poziomu wykonywania przez Zespół zadań.

Art. 11.
Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi i Senatowi Rzeczypospolitej Polskiej, w
terminie do dnia 30 września, sprawozdanie z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania
Przemocy w Rodzinie.

Art. 11a.
1. Jeżeli członek rodziny wspólnie zajmujący mieszkanie, swoim zachowaniem polegającym
na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym
wspólne zamieszkiwanie, osoba dotknięta przemocą może żądać, aby sąd zobowiązał
go do opuszczenia mieszkania.
2. Sąd rozpoznaje sprawę w trybie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. -
Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.5)) o postępowaniu
nieprocesowym. Postanowienie zapada po przeprowadzeniu rozprawy,
która powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu
wniosku. Staje się ono wykonalne z chwilą ogłoszenia i może być zmienione lub
uchylone w razie zmiany okoliczności.
3. Do wykonania obowiązku orzeczonego na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio
przepisy o egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu służącego zaspokajaniu
potrzeb mieszkaniowych dłużnika.

Art. 12.
1. Osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych lub
zawodowych powzięły podejrzenie o popełnieniu ściganego z urzędu przestępstwa
z użyciem przemocy w rodzinie, niezwłocznie zawiadamiają o tym Policję
lub prokuratora.
2. Osoby będące świadkami przemocy w rodzinie powinny zawiadomić o tym Policję,
prokuratora lub inny podmiot działający na rzecz przeciwdziałania przemocy
w rodzinie.

Art. 12a.
1. W razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dziecka w związku
z przemocą w rodzinie pracownik socjalny wykonujący obowiązki służbowe
ma prawo odebrać dziecko z rodziny i umieścić je u innej niezamieszkującej
wspólnie osoby najbliższej, w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6
czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.7)), w
rodzinie zastępczej lub w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
2. Tryb umieszczania dzieci w rodzinie zastępczej lub w placówce opiekuńczo-
wychowawczej regulują przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o
wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. Nr 149, poz. 887).
3. Decyzję, o której mowa w ust. 1, pracownik socjalny podejmuje wspólnie z
funkcjonariuszem Policji, a także z lekarzem, lub ratownikiem medycznym, lub
pielęgniarką. Przepisy art. 59810, art. 59811 § 3 i art. 59812 § 1 zdanie pierwsze
ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego stosuje się
odpowiednio.
4. Pracownik socjalny ma obowiązek niezwłocznego powiadomienia sądu
opiekuńczego, nie później niż w ciągu 24 godzin, o odebraniu dziecka z rodziny
i umieszczeniu go u niezamieszkującej wspólnie osoby najbliższej, w
rodzinie zastępczej lub w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
5. Do umieszczenia dziecka u osoby najbliższej niezamieszkującej wspólnie
stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące umieszczenia dziecka w rodzinie
zastępczej lub w placówce opiekuńczo-wychowawczej.
6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,
procedurę postępowania Policji przy wykonywaniu czynności, o których mowa
w ust. 1 i 3, oraz sposób dokumentowania przeprowadzonych przez Policję
czynności, uwzględniając konieczność udzielenia dzieciom skutecznej pomocy.

Art. 12b.
1. Rodzicom, opiekunom prawnym lub faktycznym przysługuje zażalenie do sądu
opiekuńczego na odebranie dziecka, o którym mowa w art. 12a. W zażaleniu
można domagać się zbadania zasadności i legalności odebrania dziecka oraz
prawidłowości jego dokonania.
2. Zażalenie może być wniesione za pośrednictwem pracownika socjalnego lub
funkcjonariusza Policji, którzy dokonali odebrania dziecka. W takim przypadku
zażalenie podlega niezwłocznemu przekazaniu do sądu opiekuńczego.
3. Sąd rozpatruje zażalenie niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin.
W razie uznania bezzasadności lub nielegalności odebrania dziecka sąd zarządza
natychmiastowe przekazanie dziecka rodzicom, opiekunom prawnym lub faktycznym,
od których dziecko zostało odebrane.
4. W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości
odebrania dziecka sąd zawiadamia o tym przełożonych osób, które dokonały
odebrania.

Art. 12c.
O prawie do złożenia zażalenia, wraz ze wskazaniem sądu opiekuńczego właściwego
miejscowo do jego rozpatrzenia, pracownik socjalny lub funkcjonariusz Policji poucza
rodziców, opiekunów prawnych lub faktycznych dziecka. Pouczenie to należy
wręczyć na piśmie.

Art. 12d.
1. W przypadku gdy wniosek kuratora zawodowego o zarządzenie wykonania warunkowo
zawieszonej kary pozbawienia wolności lub odwołanie warunkowego
przedterminowego zwolnienia dotyczy skazanego za przestępstwo popełnione z
użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec członka rodziny, który w
okresie próby rażąco naruszył porządek prawny, ponownie używając przemocy
lub groźby bezprawnej wobec członka rodziny, sąd właściwy do rozpoznania
wniosku zarządza zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie skazanego na posiedzenie
w przedmiocie rozpoznania wniosku.
2. Zatrzymanemu, na jego żądanie, należy niezwłocznie umożliwić nawiązanie w
dostępnej formie kontaktu z adwokatem, a także bezpośrednią z nim rozmowę.
3. Wydane przez sąd postanowienie o zarządzeniu wykonania kary albo o odwołaniu
warunkowego przedterminowego zwolnienia podlega wykonaniu z chwilą
jego wydania; sąd, który wydał postanowienie, albo sąd właściwy do rozpoznania
zażalenia może wstrzymać wykonanie postanowienia.

Art. 13. (uchylony).

Art. 14. (uchylony).

Art. 15.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn.
zm.8)) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 41a w § 1 po wyrazach „na szkodę małoletniego” dodaje się wyrazy „oraz
w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym przemocy
przeciwko osobie najbliższej”;
2) w art. 67 § 3 otrzymuje brzmienie:
„§ 3. Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd zobowiązuje sprawcę do
naprawienia szkody w całości lub w części, a może na niego nałożyć obowiązki
wymienione w art. 72 § 1 pkt 1–3, 5 lub 7a, a ponadto orzec świadczenie
pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 oraz zakaz prowadzenia pojazdów,
wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2.”;
3) w art. 72 w § 1:
a) pkt 6 otrzymuje brzmienie: „6) poddania się leczeniu, w szczególności odwykowemu lub rehabilitacyjnemu,
albo oddziaływaniom terapeutycznym lub uczestnictwu w
programach korekcyjno-edukacyjnych,”,
b) pkt 7a otrzymuje brzmienie:
„7a) powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi
osobami w określony sposób,”,
c) dodaje się pkt 7b w brzmieniu:
„7b) opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,”.

Art. 16.
W ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, z
późn. zm.9)) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 47:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Interwencja kryzysowa stanowi zespół interdyscyplinarnych działań
podejmowanych na rzecz osób i rodzin będących w stanie kryzysu. Celem
interwencji kryzysowej jest przywrócenie równowagi psychicznej i
umiejętności samodzielnego radzenia sobie, a dzięki temu zapobieganie
przejściu reakcji kryzysowej w stan chronicznej niewydolności psychospołecznej.”,
b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. W ramach interwencji kryzysowej udziela się natychmiastowej specjalistycznej
pomocy psychologicznej, a w zależności od potrzeb – poradnictwa
socjalnego lub prawnego, w sytuacjach uzasadnionych – schronienia
do 3 miesięcy.”;
2) po art. 87 dodaje się art. 87a w brzmieniu:
„Art. 87a. 1. Wychowawca zatrudniony w placówce opiekuńczo wychowawczej
oskarżony o popełnienie przestępstwa z użyciem
przemocy, w tym przemocy w rodzinie, zostaje z mocy prawa
zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na czas trwania
postępowania.
2. Dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej rozwiązuje stosunek
pracy z wychowawcą, który został prawomocnie skazany za
przestępstwo popełnione z użyciem przemocy.”;
3) w art. 97 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych ustala
podmiot kierujący w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając przyznany
zakres usług. Osoby nie ponoszą opłat, jeżeli dochód osoby samotnie
gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium
dochodowego.”.

Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
6 ust. 4 i 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.